Axúdame a sentir dicíame Obdulia con frecuencia, a miña avoa materna. Foi unha de tantas catedráticas sen título nesa célebre universidade da vida. Nada hai máis necesario que sentir e tampouco hai momento máis acaído para perseguir ese verbo que os tempos nos que vivimos: as humanidades esvaécense ao tempo que medra o binomio virtual-máquina. As artes, en xeral, atenderon historicamente a nosa necesidade de sentir. Ese lugar sen algoritmos é unha casa que debemos visitar tantas veces como nos sexa posible. Celebrar a non virtualidade, abrazarnos, escoitar, beber, bailar, sentir, escribir, debuxar, cantar, soñar…
A nosa casa é un torreiro e tamén a platea dun teatro ou as mesas dunha baiuca. O que acontece nun concerto é algo único e irrepetible: extínguese ao pechar o pano, mais á súa vez, é unha chama que prende e segue quentando o noso peito durante moito tempo. Ás veces acompáñanos toda unha vida.
O 2025 foi un ano histórico para a nosa cultura: a xusta homenaxe das Letras Galegas ás cantareiras e á poesía oral puxo o foco no tesouro que gardan as nosas aldeas. Pero a memoria non é un asunto dun só ano.
No 2026 Xabier Díaz & Adufeiras de Salitre continúan co compromiso que sosteñen desde hai máis dunha década, reivindicando a dignidade e forza do legado desas avoas que vertebraron na súa memoria e esencia da nosa terra.
Neste ano presentamos un espectáculo que é, por riba de todo, un ritual celebrado no vivo. Non é só un concerto, é o torreiro onde a tradición respira, onde as cancións de todas estas mulleres cobran unha nova vida. Continuamos batendo o coiro para que o eco de quen fomos non deixe de soar.
Cunha posta en escena poderosa e cun 100% de música en directo, o show de 2026 destila o mellor dunha traxectoria que xa suma catro discos esenciais e máis de 450 concertos por todo o mundo. O espectador viaxa dende a intimidade do canto espido ata a explosión colectiva dunha muiñeira colectiva.
É a madurez dun proxecto que xa non necesita presentación, pero que segue a sorprender pola súa frescura e pola capacidade de facer que o público —de todas as idades— se sinta parte da mesma tribo.
Xabier Díaz & Adufeiras de Salitre
Axúdame a sentir dicíame Obdulia con frecuencia, a miña avoa materna. Foi unha de tantas catedráticas sen título nesa célebre universidade da vida. Nada hai máis necesario que sentir e tampouco hai momento máis acaído para perseguir ese verbo que os tempos nos que vivimos: as humanidades esvaécense ao tempo que medra o binomio virtual-máquina. As artes, en xeral, atenderon historicamente a nosa necesidade de sentir. Ese lugar sen algoritmos é unha casa que debemos visitar tantas veces como nos sexa posible. Celebrar a non virtualidade, abrazarnos, escoitar, beber, bailar, sentir, escribir, debuxar, cantar, soñar…
A nosa casa é un torreiro e tamén a platea dun teatro ou as mesas dunha baiuca. O que acontece nun concerto é algo único e irrepetible: extínguese ao pechar o pano, mais á súa vez, é unha chama que prende e segue quentando o noso peito durante moito tempo. Ás veces acompáñanos toda unha vida.
O 2025 foi un ano histórico para a nosa cultura: a xusta homenaxe das Letras Galegas ás cantareiras e á poesía oral puxo o foco no tesouro que gardan as nosas aldeas. Pero a memoria non é un asunto dun só ano.
No 2026 Xabier Díaz & Adufeiras de Salitre continúan co compromiso que sosteñen desde hai máis dunha década, reivindicando a dignidade e forza do legado desas avoas que vertebraron na súa memoria e esencia da nosa terra.
Neste ano presentamos un espectáculo que é, por riba de todo, un ritual celebrado no vivo. Non é só un concerto, é o torreiro onde a tradición respira, onde as cancións de todas estas mulleres cobran unha nova vida. Continuamos batendo o coiro para que o eco de quen fomos non deixe de soar.
Cunha posta en escena poderosa e cun 100% de música en directo, o show de 2026 destila o mellor dunha traxectoria que xa suma catro discos esenciais e máis de 450 concertos por todo o mundo. O espectador viaxa dende a intimidade do canto espido ata a explosión colectiva dunha muiñeira colectiva.
É a madurez dun proxecto que xa non necesita presentación, pero que segue a sorprender pola súa frescura e pola capacidade de facer que o público —de todas as idades— se sinta parte da mesma tribo.